Cecilia Seppia, Piotr Kowalczuk
„To zagrożenie wynika przede wszystkim z dużych odległości, nieprzewidywalnych warunków oceanicznych, przepełnionych i niezdatnych do żeglugi statków” – wyjaśnił rzecznik UNHCR, apelując o stworzenie bezpiecznych korytarzy humanitarnych.
Odyseja migrantów
Podróż pirogą, która wypłynęła z Bufalo w Gambii, trwała 25 dni. Migranci chcieli dopłynąć do Hiszpanii na Wyspy Kanaryjskie. Na pokładzie znajdowało się łącznie 144 pasażerów, w tym kobiety i dzieci, ale tylko 38 osób przeżyło. Pozostali zmarli lub zaginęli.
Jak mówią uratowani, płynęli niemiłosiernie stłoczeni, pod koniec podróży bez jedzenia i wody pitnej. Z rekonstrukcji porażających wydarzeń wynika, że silnik statku zepsuł się po kilku dniach pozostawiając pirogę na łasce nieprzewidywalnych i gwałtownych prądów oceanicznych.
W miarę upływu tygodni sytuacja stawała coraz bardziej dramatyczna. Pasażerowie, wyczerpani upałem i zmęczeniem, skończyli wodę pitną. Musieli pić słoną wodę morską, aby przeżyć. Wielu zmarło z głodu, odwodnienia i wyczerpania.
Nawazibu – centrum pomocy humanitarnej
W końcu dotarli do wybrzeży Mauretanii nieopodal portu w Nawazibu. Migrantami zajęła się straż przybrzeżna, która od 14 do 18 lipca w sumie uratowała 390 migrantów, przybyłych na pokładzie kilku łodzi i statków.
Port w Nawazibu stał się de facto logistycznym epicentrum pomocy humanitarnej, mimo że brakuje wystarczających zasobów, aby zagwarantować adekwatną opiekę medyczną. Lekarze z lokalnego szpitala zajęli się ocalałymi z gambijskiej pirogi, organizując hospitalizację dla najbardziej cierpiących osób. Od początku roku do Mauretanii przypłynęło 17 statków z migrantami, w sumie 2147 osób.
