Dotyczyło ono “zbrodni nazistowskiej stanowiącej zbrodnię przeciwko ludzkości popełnionej przez funkcjonariuszy państwa niemieckiego”.
Wśród sprawców wymieniono m.in. straconego 8 października 1946 roku na mocy wyroku wydanego przez Brytyjski Trybunał Wojskowy za zbrodnie popełnione w obozie KL Neuengamme Maxa Johanna Friedricha Paulego, który w latach 1939-1942 był komendantem obozu Stutthof, a w 1939 roku brał udział w zamordowaniu obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku.
Prokuratorzy IPN ustalili, że niemieccy funkcjonariusze od 8 kwietnia 1940 roku do 24 stycznia 1945 roku w KL Stutthof przeprowadzili “zbrodnicze eksperymenty medyczne na więźniach”, np. celowe oziębianie, przeprowadzanie zbędnych zabiegów chirurgicznych, dentystycznych, a także sterylizacji, zarażanie różnymi rodzajami chorób zakaźnych typu flegmona, tyfus czy płonica po to, by uzyskiwać wyniki badań leczenia tych chorób po zastosowaniu odpowiednich szczepionek.
Działania te spowodowały śmierć lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób.
Do założonego w momencie wybuchu II wojny światowej obozu trafiło w sumie ok. 110 tys. Polaków, Rosjan i Żydów, spośród których zamordowano na różne sposoby 65 tys., z czego 28 tys. stanowiły osoby pochodzenia żydowskiego.
