Życie kulturalne Kielc w dobie międzywojennej: Dzieje miasta zapisane w dawnej prasie

Teatr w mieście

Miasto Kielce jak wiemy, stawiało zawsze na optymalny rozwój oświaty, teatr zawodowy im. Stefana Żeromskiego, prasę lokalną, a także na życie towarzyskie oparte na stowarzyszeniach, czytelniach i parkach miejskich. Fundamentem życia kulturalnego kielczan w dobie międzywojnia, była działalność Teatru im. Stefana Żeromskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, co miało miejsce w 1918 roku prężnie działał wspomniany teatr, kształtując nieraz bardzo wysublimowane gusta kielczan, a szczególnie tych z młodego pokolenia.

W „Różowym Saloniku” pani Janiny

W dwudziestoleciu międzywojennym, w Kielcach działał w prywatnym mieszkaniu pani Janiny Bińkowej, tak zwany Różowy Salonik Literacki. Schodziła się tam co piątek elita literacka miasta, aby w tak okrojonym gronie słuchaczy jakie było pomieszczone w mieszkaniu pani Bińkowej, prezentować lepsze lub gorsze, ale swoje wiersze i literackie opowiadania.

Przede wszystkim oświata

Bardzo ważnym w dobie międzywojnia był rzecz jasna rozwój szkolnictwa. Mowa jest tu rzecz jasna o szkolnictwie obejmującym zakres powszechny i średni. Stan też oczywistym jest, że wpłynął na wzrost wykształcenia kielczan, co z kolei zwiększyło zapotrzebowanie na prasę, biblioteki oraz księgarnie powstające w mieście.

„Korepetycje Po Schodkach”

Okres tuż po pozbyciu się z naszego kraju wrogich nam wszystkim zaborców, stworzył stan naglącej potrzeby oświaty dla obywateli. Aby zatem wyrównać poziom wykształcenia młodzieży kieleckiej, w kamienicy przy ulicy Ogrodowej, do której prowadziły schodki, otworzono punkt korepetycji, zwany zwyczajowo „Korepetycje Po Schodkach”, aby co najważniejsze za darmo pomagać w wyrównywaniu braków w wiedzy młodzieży z klas maturalnych, ale i nie tylko.

Spacery po Parku Miejskim

Jak czytamy to w przedwojennej prasie Kielc, bardzo upowszechnione były w tym czasie spacery po Parku Miejskim. Tam ludzie spotykali się ze sobą nawzajem i mogli wymieniać między sobą informacje, a nawet polityczne spostrzeżenia. Codziennością dla większej grupy kielczan były też regularne wizyty w cukierniach i kawiarniach. Tak z kolei spotykali się albo zakochani, albo na przykład panie z towarzystw dobroczynnych, chcących omówić dalsze toki charytatywnego swojego działania. Jak podają nam to przedwojenne tygodniki kieleckie, miasto w szczególny sposób dbało o estetykę i zorganizowanie przestrzeni publicznej. W tym też czasie, ma miejsce modernizacja miasta, dążąca do znacznej poprawy warunków sanitarnych z uwzględnieniem nowoczesnych jak na tamten okres planów urbanistycznych.

 W Muzeum Narodowym zgromadzonych wówczas zostało wiele cennych zbiorów malarstwa polskiego, zatem jak nietrudno się domyśleć, placówka ta stała się centrum życia artystycznego w mieście.

Kielce w dobie dwudziestolecia międzywojennego stały się miastem nowoczesnym,  integrującym ze sobą różne grupy społeczne, rzecz jasna poprzez kulturę i upowszechnienie edukacji.