Statystyki podają, że problem ten dotyczy około 0,7-2,3 proc., według niektórych danych nawet do 5,8 proc. populacji. Najczęściej problem dotyka młodych dorosłych. Duża grupa tych pacjentów szuka wsparcia w gabinetach medycyny estetycznej. Szacuje się, że osoby z dysmorfofobią stanowią 14-21 proc. pacjentów w naszych gabinetach. To bardzo dużo.
Skąd bierze się dysmorfofobia do końca nie wiadomo. Przyjmuje się, że odgrywa tu rolę mieszanka czynników genetycznych, psychologicznych, środowiskowych. Dysmorfofobia według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób jest traktowana jako zaburzenia hipochondryczne. W przypadku znacznie nasilonych zaburzeń myślenia rozpoznaje się zaburzenia urojeniowe. Leczeniem takich problemów zajmuje się psychiatria.
Zaburzenia dysmorficzne, stanowią względne przeciwwskazanie do wykonywania zabiegów medycyny estetycznej. Podczas wstępnej rozmowy przed zabiegiem staramy się je wychwycić. Pacjenci z takimi zaburzeniami zwykle odczuwają przejściową satysfakcję z zabiegu. Mają jednak zwykle nierealistyczne oczekiwania. Bywa, że przejawiają agresywne zachowania, zarówno wobec lekarza, jak i siebie. Nierzadkie wśród tych osób są przypadki samookaleczenia. Czasami trzeba ten sam zabieg powtórzyć wielokrotnie.
Chociaż dla większości z nas, nasz wygląd to ważna sprawa, potrafimy się do niej odnieść z perspektywą i dystansem. Osoby z dysmorfofobią nie mają takiego dystansu i nie mogą obiektywnie ocenić swojego wizerunku. Należy im pomóc, starając się ich zrozumieć i czasami doradzić inny sposób na korekcje wymyślonego problemu. Czasami chęć pomocy i rozmawa to wszystko czego tacy pacjenci oczekują.
