Za obrażenia spowodowane wadliwym produktem może w Nowym Jorku odpowiadać producent, dystrybutor lub sprzedawca – z powodu wady produkcyjnej, wady projektowej albo braku właściwego ostrzeżenia. Ogłoszenie o wycofaniu z rynku bywa ważną wskazówką, ale samo nie przesądza sprawy. Na pozew jest co do zasady trzy lata.
Gdy produkt zrobi komuś krzywdę, łatwo założyć, że skoro jest na liście wycofanych z rynku, odszkodowanie należy się automatycznie – albo odwrotnie, że bez recallu nie ma o czym rozmawiać. Oba założenia są błędne, bo o odpowiedzialności decyduje to, czy konkretny egzemplarz miał wadę i czy właśnie ona spowodowała uraz.
Recall to sygnał, a nie wyrok
Federalna Consumer Product Safety Commission prowadzi wyszukiwarkę wycofań i ostrzeżeń dotyczących produktów konsumenckich. Można w niej filtrować komunikaty według daty, rodzaju zagrożenia i kategorii produktu, a niebezpieczny produkt zgłosić przez serwis SaferProducts.gov. Przy sprawdzaniu liczą się szczegóły: model, numer seryjny, partia i okres sprzedaży podany w komunikacie, a nie samo podobieństwo do zdjęcia.
Komunikat o wycofaniu potwierdza, że zagrożenie zostało dostrzeżone, ale nie dowodzi, że dany egzemplarz spowodował obrażenia. Z kolei brak recallu nie zamyka sprawy – wada może tkwić także w produkcie, którego nikt jeszcze nie wycofał. Warto też pamiętać, że pojazdy, leki czy wyroby medyczne podlegają innym agencjom federalnym niż CPSC, więc brak wyniku w jednej bazie nie oznacza braku ostrzeżeń w ogóle.
Trzy rodzaje wad – i co trzeba wykazać
Kancelaria The Heller Law Firm, PC wymienia na swojej stronie trzy główne rodzaje roszczeń w Nowym Jorku. Wada produkcyjna to błąd powstały przy wytwarzaniu konkretnej partii. Wada projektowa oznacza, że niebezpieczny jest sam projekt produktu. Trzecia kategoria to brak ostrzeżeń lub instrukcji albo ostrzeżenia niewystarczające. Przykładowo: pęknięta spoina w jednej partii krzeseł wskazuje raczej na wadę produkcyjną, a grzejnik przewracający się przy lekkim dotknięciu – na możliwą wadę projektową.
Według kancelarii poszkodowany musi wykazać, że produkt był wadliwy lub niebezpieczny, że ta wada spowodowała obrażenia lub straty, oraz wskazać podmioty odpowiedzialne – producenta, dystrybutora czy sprzedawcę. W praktyce często potrzebne są oględziny egzemplarza i opinia specjalisty, dlatego sam produkt bywa najważniejszym dowodem w całej sprawie.
Co to oznacza dla polonijnych rodzin
Najpierw bezpieczeństwo: uszkodzonego urządzenia nie należy ponownie uruchamiać, a z baterią czy elektryką trzeba obchodzić się zgodnie z zaleceniami komunikatu. Potem warto zachować sam produkt, opakowanie, instrukcję i dowód zakupu oraz zrobić zdjęcia oznaczeń. Oddanie uszkodzonego egzemplarza do sklepu w zamian za zwrot pieniędzy może oznaczać utratę najważniejszego dowodu – podobnie jak wyrzucenie go albo samodzielna naprawa. Przy zakupie przez internet przydaje się zrzut ekranu oferty i potwierdzenie zamówienia, a przy rzeczy używanej lub pożyczonej – informacja, od kogo pochodzi. Skutki wypadku pokazuje z kolei pełna dokumentacja leczenia obrażeń.
Liczy się też czas. Na pozew o odszkodowanie za obrażenia ciała jest w Nowym Jorku co do zasady trzy lata (CPLR §214), z wyjątkami przewidzianymi w ustawie. Jeden z nich, CPLR §214-c, dotyczy szkód ujawniających się po latach wskutek kontaktu z substancją – wtedy trzy lata liczy się od wykrycia urazu. Ten termin nie ma nic wspólnego z okresem gwarancji, a sama reklamacja w sklepie nie jest pozwem. Kancelaria na swojej stronie zachęca, by po urazie szybko uzyskać poradę prawną i sprawdzić, czy istnieją podstawy do roszczenia.
Bezpłatna konsultacja po polsku
Kancelaria, założona przez Normana H. Hellera, Esq., prowadzi sprawy o odpowiedzialność za produkt i ocenia, czy poszkodowanemu przysługuje odszkodowanie. Zakres tej praktyki opisuje strona kancelarii o odpowiedzialności za produkt, a kontakt i opis wszystkich usług zawiera profil kancelarii na PolishPages.
Pierwsza konsultacja jest bezpłatna, a rozmowa może odbyć się po polsku – w Ridgewood lub w Lake Success. Telefon: 516-441-5656.
Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej; jego lektura nie tworzy relacji adwokat–klient. Materiał jest reklamą usług prawnych (attorney advertising). Wcześniejsze wyniki spraw nie gwarantują podobnych wyników w przyszłości.
