Jest to możliwe, ale z pewnymi zastrzeżeniami. Jak poinformował dziennik “Metro”, “od tego roku na osiedlu Politechniki Łódzkiej student może zamieszkać w jednym pokoju ze studentką”. I bynajmniej nie chodzi o jego siostrę ani o żonę. Taka para musi jednak spełnić jeden warunek: dostarczyć władzom uczelni pisemną zgodę rodziców obojga z nich.
To postanowienie wywołało ożywioną dyskusję wśród studentów i to nie tylko PŁ. Większość z zabierających w niej głos uznała ten wymóg za absurdalny, ponieważ sprawa dotyczy ludzi pełnoletnich, którzy decydują sami o sobie i nie muszą pytać rodziców o zgodę na wspólne zamieszkanie. Są też jednak podnoszone pewne wątpliwości.
“- Z miłością różnie bywa. Na początku jest różowo, a potem i awantury, i dramaty, i rozstania się zdarzają. Po co ma w tym uczestniczyć cały akademik?” – zastanawiał się w rozmowie z gazetą przewodniczący samorządu studentów z Uniwersytetu Łódzkiego Adrian Pałka.
Na jego uczelni, aby mieć szansę na wspólne zamieszkanie w akademiku, trzeba być małżeństwem lub mieć poważne zamiary, czyli pokazać rektorowi informację z Urzędu Stanu Cywilnego o wyznaczonej dacie ślubu.
“- Wtedy wiadomo, że to nie przelotna miłostka. Parze, która się pofatyguje do urzędu i zbierze wymagane dokumenty, naprawdę zależy na mieszkaniu razem. Poza tym, nikt nie sprawdza, czy do ślubu doszło” – dodał Pałka.
“Metro” ustaliło, jak jest w tej materii we Wrocławiu.
“Na Uniwersytecie Przyrodniczym sprawa wraca co roku i przepada. A specjalne pokoje są tylko dla małżeństw lub matek z dziećmi. Politechnika Wrocławska ma cały, świeżo wyremontowany <małżeński> akademik i pokoje dla małżeństw w drugim. W tym roku otworzy w nim przedszkole” – czytamy w gazecie.
Okazuje się, że uczelnie akceptujące związki nieformalne w akademikach to jednak wciąż w Polsce rzadkość, chociaż zdarzają się wyjątki.
“Uniwersytet Szczeciński zostawił swoim studentom wolną rękę już 9 lat temu. Dwójki w akademikach zajmuje tu ok. 100 par bez ślubu (na 1,5 tys. miejsc). Uczelnia nie wymaga żadnych dokumentów poświadczających ich uczucie. Pyta tylko o zdanie sąsiadów. To oni muszą oświadczyć na piśmie, że nie przeszkadza im mieszkanie w tzw. boksie z parą (dwa pokoje ze wspólną kuchnią i łazienką). Pokoje są tak rozdzielane, by inne piętra zajmowali studenci pierwszego roku, inne doktoranci, a jeszcze inne pary” – napisało “Metro”.
Inaczej drzewiej bywało. Za moich studenckich czasów (połowa lat 70. ubiegłego wieku) koedukacyjne pokoje w akademikach były tzw. marzeniem ściętej głowy. Czego nie dało się jednak załatwić formalnie i legalnie, załatwiano nieoficjalnie. Wielu życzliwych żaków wychodziło o określonych porach z dzielonego z zakochanym kolegą pokoju i cierpliwie czekało aż wyciągnie on pinezkę z drzwi, dając im sygnał do powrotu. Bywało i tak, że “waletowali” przez niejedną noc u sąsiadów, by umożliwić przyjacielowi romantyczne schadzki bez spoglądania na zegarek.
Aha, jeszcze jedno: nikt nie podejrzewał wówczas, że studenci tej samej płci mogą stanowić związek o innym charakterze niż “pokojowy”.
