Relacje z ludźmi – jak pisze siostra Zarzycka – rodzą się z relacji z Bogiem, a ich budowanie powinno zacząć się od modlitwy. “Bliskość we wspólnocie ma swoje źródło w Bogu, a uprzywilejowanym miejscem Jego spotykania jest modlitwa” – podkreśla Siostra Prorektor i dodaje, że przez modlitwę Bóg kształtuje w nas otwartość na innych i postawę gotowości do służby.
Siostra Profesor zwraca uwagę, że dojrzałe relacje międzyludzkie są świadomymi wyborami, które prowadzą do oddania siebie. “Zdolność do budowania bliskich relacji wiąże się z osobistym rozwojem duchowym” – pisze siostra Zarzycka.
“W pogłębianiu więzi we wspólnocie zakonnej ważną rolę odgrywają znaczenia nadawane relacjom” – stwierdza Siostra Psycholog podkreślając, że w życiu wspólnotowym ważna jest stała troska o budowanie relacji w oparciu o naukę płynącą z Ewangelii. Prorektor KUL podkreśla, że przyjęcie drugiej osoby zależy od zaufania Bogu: “To On kształtuje w nas ewangeliczną kulturę relacji”.
Siostra Profesor przestrzega przed redukowaniem życia wspólnoty konsekrowanych tylko do wymiaru zewnętrznego. “Gdy we wspólnocie brakuje sensów ewangelicznych, wspólnota wprowadza je z zewnątrz, np. ustalając prawa i regulacje. Nadmierne skodyfikowanie reguł życia wspólnoty, świadczy o słabości wzajemnych relacji. Zasady są potrzebne, ale nie mogą zabierać przestrzeni do swobodnego życia” – podkreśla s. Zarzycka.
“Wspólnota zakonna jest miejscem misji, ale posługi nie można sprowadzić jedynie do tego, co robimy” – pisze siostra Zarzycka. “Posługa opiera się na zaufaniu Bogu i poleganiu na Nim, a później na wykonywaniu zadań. Wartość naszej posługi nie zależy od stopnia skomplikowania zadań. Ale od tego, jak bardzo ufamy Bogu i czy potrafimy być blisko ludzi na tym odcinku życia, na którym stawia nas Bóg, oddając siebie dzień po dniu”.
Tekst powstał z okazji Światowego Dnia Życia Konsekrowanego, który jest obchodzony 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego. Kościół modli się wtedy za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom. Dzień ten ustanowił św. Jan Paweł II w 1997 r.
