Plastykę ud wykonuje się na ogół u starszych pacjentek, ze znacznym nadmiarem wiotkiej skóry zniekształcającej zarys tej okolicy. Operację tą przeprowadza się również u osób z bardzo znaczną utratą wagi ciała po odchudzaniu.
Najlepsze wyniki uzyskuje się u proporcjonalnie zbudowanych, nie bardzo otyłych pacjentek z dużym nadmiarem skóry zniekształcającym w znaczny sposób kontur ud, a u których znaczna poprawa wyglądu rekompensuje powstałe po operacji blizny (z czasem bardzo mało widoczne). Oczywiście jest też grupa pacjentek, u których tego rodzaju operacja nie jest wskazana. Do nich należą pacjentki bardzo otyłe z grubymi, nieproporcjonalnie krótkimi udami, czy też pacjentki cierpiące na przewlekłe choroby, takie jak cukrzyca czy nadciśnienie.
Tuż przez zabiegiem na skórę ud naniesione zostaną oznaczenia ułatwiające precyzyjne wykonanie zabiegu, a także wykonany zostanie komplet zdjęć. Cięcie przebiega najczęściej w pachwinie wzdłuż bocznego brzegu włosów łonowych i kieruje się w dół po wewnętrznej powierzchni uda. W zależności od budowy ciała i nadmiaru skóry, dolny odcinek cięcia może mieć od kilku do kilkunastu centymetrów. Skóra i tkanka podskórna oddzielone są od podłoża, a nadmiar skóry i tkanki tłuszczowej wycinany. Operację kończy zszycie rany kilkoma warstwami szwów i założenie lekko uciskającego opatrunku.
Bezpośrednio po zabiegu, w ciągu najbliższych 2-3 dni, mogą występować pewne dolegliwości bólowe, kontrolowane za pomocą odpowiednich leków przeciwbólowych. Dolegliwości te mogą się nasilać przy wzmożonej aktywności ruchowej. Po 3 dniach opatrunek zastępowany jest specjalnym elastycznym ubraniem, które należy nosić aż do zdjęcia szwów (około 2 tygodni). Normalnym objawem są obrzęki i zasinienia wykraczające niekiedy poza granice operowanych okolic. Są one zjawiskiem przejściowym i ustępują stopniowo w ciągu kilku tygodni. Do pełnej aktywności pacjentki wracają zazwyczaj po upływie 14 dni od zabiegu. Blizny po operacji mogą natomiast utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy.
