Zestawianie kontrowersji i toczącej się debaty wokół kwestii przyjęcia uchodźców z Syrii i innych krajów w Polsce z tragedią Holocaustu i postawami Polaków w okresie hitlerowskiej okupacji jest co najmniej niestosowne. Exodus uchodźców z Bliskiego Wschodu wywołuje inne zgoła skojarzenia, a mianowicie ze stanowiskiem wielu państw europejskich i pozaeuropejskich wobec Żydów szukających u nich schronienia przed hitlerowskim terrorem. Na próżno, granice wielu dostatnich krajów w końcu lat 30-tych pozostały zamknięte, a przypadki rzeczywistego współczucia i podejmowania działań pomocowych pozostają w pamięci jako przypadki wybitne, ale nieliczne.
Osobnego komentarza wymaga teza o zbrodniczej działalności Narodu Polskiego, która przyniosła więcej strat po stronie żydowskiej niż nazistowskiej. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w tym przypadku granice absurdu i złej woli zostały całkowicie przekroczone. Udokumentowane przypadki kolaboracji Polaków z hitlerowskim okupantem stanowią kroplę w morzu uczuć współczucia i praktycznego wsparcia udzielanego prześladowanym. Ci, którzy zhańbili imię patrioty, a przede wszystkim człowieka, zostali przykładnie ukarani. Wyroki na kolaborantach były wykonywane przez polskie podziemie, a Ustawa sierpniowa z 1944 roku skazywała na karę główną kolaborantów, którzy przyczynili się do śmierci współobywateli, w tym także Żydów. Lista polskich Sprawiedliwych z kolei to najdłuższa lista ludzi serca i poświęcenia.
Ryszard Schnepf
Ambasador RP
