O Januszu Piechocińskim pisałem tutaj wiele razy i zawsze w podobnym, prześmiewczym tonie. Nie da się bowiem inaczej traktować człowieka, który nadaje się do kierowania partią polityczną jak wół do karety, zachowuje równie pretensjonalnie jak niepoważnie, patetycznym tonem wygłasza koszmarne frazesy, a w dodatku cierpi na manię wielkości z dumą zauważając, ze pół Europy pyta o niego, snując marzenia o prezydenturze i deklarując gotowość utworzenia koalicji rządowej z Platformą Obywatelską oraz Prawem i Sprawiedliwością.
Nic więc dziwnego, że kiedy ogłaszał swoją rezygnację z prezesury, na sali obrad Rady Naczelnej PSL rozległy się burzliwe oklaski, co najlepiej świadczy o tym, jak ocenili jego dwuletnie przywództwo członkowie władz Stronnictwa.
Na czele ugrupowania stanął młody, 34-letni Władysław Kosiniak-Kamysz – dotychczasowy wiceprezes i minister pracy w rządzie Ewy Kopacz, który – jako jeden z nielicznych kandydatów tej partii – dostał się do Sejmu. To powszechnie lubiany, skromny, pracowity, kompetentny i niezwykle kontaktowy polityk, o którym pozytywnie wyrażają się przedstawiciele wszystkich partii. Ma on spore szanse na odrodzenie Polskiego Stronnictwa Ludowego.
A Janusz Piechociński będzie miał sporo czasu, żeby oddać się swojej ulubionej pasji: grzybobraniu.
