“Uważam, że najmądrzejsze, co można było zrobić, zrobił prezydent Lech Kaczyński i prezydenci państw bałtyckich i Ukrainy, którzy pojechali do Tbilisi i przed kamerami całego świata powiedzieli, co o tym myślą. Zaproponowali nową, wspólną refleksję na temat Rosji.”
Najsztub był najwyraźniej zaskoczony tymi słowami (ja też), więc dopytywał swego rozmówcę:
“Czy na pewno jego wystąpienie tam było właściwe? Kiedy usłyszałem z jego ust >Przyjechaliśmy tu walczyć!> wypowiedziane do tłumu Gruzinów, których kraj najechała Rosja, to pomyślałem sobie…”
Michnik przerwał mu:
“Ale to była prawda! Uważa pan, że >walczyć> to znaczy strzelać? Ja całe życie walczyłem z komunizmem i ani razu nie strzelałem. (…) Z punktu widzenia polskiej racji stanu, polskiego etosu historycznego prezydent Kaczyński zrobił dokładnie to, co powinien był zrobić. I mówię to nie dlatego, żebym był jego wielbicielem, bo fundamentalnie jestem jego politycznym przeciwnikiem. Natomiast za tę polityczną decyzję jestem mu ogromnie wdzięczny i pierwszy raz, od kiedy został prezydentem, poczułem, że to jest mój prezydent. I dzięki niemu ja z mojej ojczyzny mogę być dumny, w tym krytycznym momencie dla świata.”
No cóż, można szczerze nie lubić Michnika, ale nie sposób przyznać, że w bardzo ważnym politycznie i historycznie momencie zachował się bez zarzutu, udzielając pełnego, by nie powiedzieć, iż wręcz entuzjastycznego poparcia prezydentowi Rzeczypospolitej. A taką postawę trzeba po prostu docenić.
Jerzy Bukowski
