Wszystko przeciw córce i Bogu
Gdy to nie poskutkowało, by Barbara znów stała się poganką, Dioskuros doniósł na nią do władz Heliopolis. Została ona zatem uwięziona w wieży, gdzie miał przed śmiercią objawić się jej anioł niosący jej pocieszenie. Ścięta mieczem prawdopodobnie około roku 305 w Nikomedii lub Heliopolis, podczas prześladowań chrześcijan za czasów panowania cesarza Maksymiliana.
Legenda
Istnieje legenda, według której święta Barbara, uciekając przed ojcem, schroniła się w skale, która się przed nią rozstąpiła. W modlitewniku Gertrudy córki Mieszka II, Barbara wspominana jest pod datą 4 grudnia. Jej imieniem nazwano gorczycznik pospolity Barbarea vulgaris, potocznie zwany “barbarką” lub “zielem św. Barbary”. W tradycji polskiej, w święto św. Barbary wkłada się ziarnka zboża i gałązki czereśni lub wiśni do wody, które mają zakwitnąć na Boże Narodzenie jako zwiastuny szczęścia. Są to inaczej mówiąc, gałązki św. Barbary. Ponieważ według legendy przed uciekającą Barbarą rozstąpiła się skała, jest ona patronką górników i ludzi ciężko pracujących.
