Dziennikarka usiłowała dowiedzieć się, czy uważa on pułkownika Ryszarda Kuklińskiego za bohatera, czy za zdrajcę, ale Miller umiejętnie “schodził z linii ognia”, nie odmawiając jednak “pierwszemu polskiemu oficerowi w NATO” patriotyzmu i bohaterstwa. Podkreślał jednak, że jego znaczny udział w doprowadzeniu do rehabilitacji Kuklińskiego w 1997 roku wynikał wyłącznie z przesłanek politycznych, ponieważ racja stanu niepodległej Rzeczypospolitej nakazywała wówczas wejście naszego kraju w struktury Paktu Północnoatlantyckiego, a jako jeden z warunków podjęcia takiej decyzji Amerykanie stawiali właśnie sprawę człowieka, którego uważali za jedną z najważniejszych osób rozmontowujących sowiecką potęgę militarną w latach 70. i 80. ubiegłego wieku.
Miller przyznał, że nie wie jeszcze, jak zachowa się jego klub w trakcie dyskusji i głosowania nad zgłoszonym już po raz trzeci przez posłów Solidarnej Polski projektem uchwały, której istota sprowadza się do słów: “Pułkownik Ryszard Kukliński dobrze zasłużył się Rzeczypospolitej Polskiej” (omawiałem ją tutaj, jak również perypetie z nią związane, kilkakrotnie), ale nie wykluczył poparcia, co stanowi ogromne zaskoczenie. Podkreślił też, że w trakcie kilku rozmów z Kuklińskim nabrał przekonania, że był on człowiekiem kierującym się najwyższymi wartościami, chociaż złamanie przezeń przysięgi wojskowej do tej pory budzi negatywne emocje kadry oficerskiej, a zwłaszcza generałów Ludowego Wojska Polskiego.
Zobaczymy, jak zagłosuje klub poselski SLD, ale trzeba obiektywnie przyznać, że zachowanie Leszka Millera w tej sprawie pozytywnie zadziwia, podobnie jak niesmak budziła jawna wrogość w stosunku do płk. Kuklińskiego przejawiana w latach 90. przez prezydenta Lecha Wałęsę, ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza i redaktora naczelnego “Gazety Wyborczej” Adama Michnika.
