Teraz czas na prezydenta Bronisława Komorowskiego, chociaż głowa państwa jest powszechnie znana z gościnności i bez przerwy kogoś zaprasza lub wybiera się “w Polskę”, aby złożyć komuś wizytę (niekiedy nawet niezapowiedzianą).
Zapraszający jest zawsze w lepszej sytuacji od zapraszanego, ponieważ przejmuje inicjatywę, wykazuje gotowość darowania – przynajmniej na pewien czas – prawdziwych i wyimaginowanych krzywd doznanych od zapraszanego. Ten drugi zostaje natomiast od razu zepchnięty do defensywy, ponieważ nieładnie jest odmawiać udziału w dialogu, choćby i były ku temu racjonalne powody.
Mamy więc przed sobą kilka dni chocholego tańca, w trakcie którego nasi politycy oddadzą się swojej ulubionej czynności: rozmowom o tym, czy warto ze sobą rozmawiać. A Polska? A Polska się nie zawali, może poczekać.
