Wszystko było więc po staremu i jestem gotów założyć się, że tak samo będzie w następnych latach, bo przecież Orkiestra ma – wedle zapowiedzi Owsiaka – grać “do końca świata i jeden dzień dłużej”. Zachwyty nad nią będą się mieszać z atakami na człowieka, który potrafił rozruszać społeczeństwo i pozyskać dla swojej inicjatywy nie tylko media (z Telewizją Polską na czele), ale również najważniejsze osoby w państwie od Prezydenta RP poczynając, co przekłada się na ogromne wsparcie ze strony ministerstw, Wojska Polskiego, Straży Pożarnej, policji, samorządów, organizacji młodzieżowych, świata artystycznego, itp.
Każda osoba prowadząca działalność publiczną na wielką skalę (a WOŚP jest gigantycznym przedsięwzięciem) musi liczyć się zarówno z dużym uznaniem, jak i z ostrą krytyką. Owsiak wie o tym i uodpornił się na zarzuty, chociaż niekiedy niepotrzebnie puszczają mu nerwy, jak np. podczas opisanej tu niedawno przeze mnie konferencji prasowej, z której wyrzucił dziennikarza nieprzyjaznej mu Telewizji Republika. Powinien też jednak przyjąć do wiadomości, że cała jego aktywność, a zwłaszcza jej finansowy aspekt muszą być przejrzyste aż do przesady.
Szkoda byłoby, gdyby Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy upadła, czego życzy jej całkiem spora grupa osób. Mamy wprawdzie w Polsce mnóstwo innych instytucji charytatywnych z Caritas na czele, ale styczniowe pospolite ruszenie na rzecz ratowania życia i zdrowia dzieci (a od pewnego czasu także ludzi starszych) trwale wrosło już w rodzimy pejzaż filantropijny.
