Powszechnie wiąże się ten kryzys z fatalnym zachowaniem lidera nowego ugrupowania na polskiej scenie politycznej. Ryszard Petru wygłasza z poważną miną różne androny, myli daty, fakty i postacie, a jego wyjazd z partyjną partnerką za granicę podczas grudniowo-styczniowej okupacji budynku Sejmu przez opozycję rozpoczął systematyczny zjazd Nowoczesnej.
Według mnie równie negatywną rolę odgrywają jednak również – jeżeli chodzi o wizerunek partii – otaczające go kobiety, a zwłaszcza trzy bardzo często obecne w studiach telewizyjnych i radiowych: Katarzyna Lubnauer (od niedawna szefowa klubu poselskiego), Kamila Gasiuk-Pihowicz i Joanna Scheuring-Wielgus.
Są one bardzo słabe merytorycznie, całkowicie zagubione w świecie polityki, a przy tym wyjątkowo antypatyczne i nie umiejące prowadzić rzeczowej polemiki, co skutkuje wywoływaniem niepotrzebnych konfliktów oraz zniechęcaniem każdego, kto ma wątpliwą przyjemność wejść z nimi w dyskusję.
W dodatku całkowicie brak im kobiecego wdzięku, który można umiejętnie wykorzystać nawet w ferworze ostrych starć z przeciwnikami. Wiele obecnych w polityce pań potrafi znakomicie grać tym atrybutem płci, przysparzając swoim ugrupowaniom sporo sympatii, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych. Lubnauer, Gasiuk-Pihowicz i Scheuring-Wielgus są oschłe, nieprzyjemne, odstręczają więc potencjalnych wyborców od reprezentowanej przez nie partii.
Wystawienie ich na pierwszy front walki politycznej musi owocować katastrofą Nowoczesnej, z czego nie zdaje sobie sprawy Petru, ponieważ sam ma dosyć kiepskie pojęcie o tym, jak się dobrze “sprzedawać” w mediach. Nic więc dziwnego, że notowania jego partii ciągle spadają, a jej doświadczeni rywale z zadowoleniem zacierają ręce.
Powyższy tekst ukazał się pierwotnie na stronie internetowej Radia RMF FM.
