„Dziennik Polonijny” w Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego: Zwiedzając dolnośląską ziemię

Historia tej placówki kultury

Muzeum Akademickie, zostało powołane do istnienia w dniu 6 sierpnia 1992 roku, w wyniku przeobrażenia Oddziału Zbiorów Muzealnych, które mieściły się w Archiwum Uniwersytetu Wrocławskiego w samodzielną jednostkę „ogólnouczelnianą”. Dnia 13 maja 2005 roku został stworzony Oddział Muzeum o nazwie „Dom Archeologa” znajdujący się w kampusie przy ul. Koszarowej 3, gdzie eksponowane są wystawy czasowe związane z badaniami archeologicznymi. Nasza Redakcja „Dziennika Polonijnego” szukała we wspomnianym muzeum najstarszych śladów polskich mieszkańców tego miejsca, które ściśle związane są z miastem Wrocławiem i okolicami.

Zbiory znajdujące się w muzeum

Wrocławskie Muzeum Akademickie, mieści się w głównym budynku uniwersyteckim, w przepięknym barokowym gmachu, który został zaprojektowany przez Christopha Tauscha. Budynek ten jest usytuowany tuż nad brzegiem Odry. Jego sylwetka architektoniczna, została wzbogacona wspaniałym wystrojem rzeźbiarskim, no i oczywiście malarskim. Jest budynek ten, zaliczany jest do najcenniejszych zabytków barokowych w Polsce, a przy okazji także i w Środkowo-Wschodniej części Starego Kontynentu.

Zabytkowe sale muzeum

Aula Leopoldyńska, jest to największa i najbardziej reprezentacyjna sala gmachu głównego. Jest tutaj dobrze zachowane świeckie wnętrze barokowe z pełnym wystrojem, na który składa się iluzjonistyczne malarstwo ścienne Johanna Christopha Handkego, pochodzącego z Ołomuńca. Zobaczyć tu także można dekorację i wyposażenie rzeźbiarskie, które jest autorstwa Franza Mangoldta, który pochodził z Moraw. Podziwiać można tutaj także malarstwo wielkiego mistrza włoskiego, jakim był Ignatius Provisore.

Oratorium Marianum, posiadarównie piękne jak wspomniana Aula barokowe wnętrze z bogatym wystrojem i wyposażeniem. Początkowo powstało ono jako kaplica zakonna, która była wykorzystywana w z różnym przeznaczeniem w latach 1728-1741. Po sekularyzacji zakonu jezuitów i powołaniu do istnienia Uniwersytetu, w 1811 roku wnętrze przekształcono w koncertową Salę Muzyczną.

Wieża Matematyczna, charakteryzuje się specyficznym tarasem widokowym, który usytuowany jest na wysokości 42 metrów. Został on urządzony w 1791 roku przez jezuitę, profesora Uniwersytetu Longinusa Antona Jungnitza. Jego też pomysłem jest powołane do istnienia Obserwatorium Astronomiczne z pierwszym przyrządem optycznym oraz wytyczoną na posadzce tegoż pomieszczenia linią południkową. Jest to jedyny tego typu naukowy instrument w Polsce.

Trzy sale ekspozycyjne

Warto jest też wspomnieć o tak zwanych trzech salach ekspozycyjnych takich jak, Sala im. Romana Longchamps de Bérier, Sala im. Stefana Banacha i Sala Pod Filarem. Muzeum ma profil historyczny, a zgromadzone w jego murach zbiory w przeważającej mierze są poświęcone szeroko pojętym dziejom tej uczelni. Dzieje te sięgają XV stulecia, a są one kontynuowane aż do chwili obecnej. Najstarsze zbiory mają jeszcze metrykę Akademii Leopoldyńskiej, jednak większa część z nich pochodzi z okresu późniejszego.