Jego praca naukowa
Zajmował się on archeologią pradziejową, dotyczącą ziem polskich. Przedstawił obraz najdawniejszych dziejów Polski, jej przeobrażeń geofizycznych, na podstawie badań archeologicznych. Odkrył on także, pozostałości budowli romańskich, w założonej przez siebie Stacji Archeologicznej w Wiślicy. Jako pierwszy przedstawił syntezę religii dawnych Słowian.
Emigracja jego rodziny
Jego ojciec Karol, pracował na poczcie, kiedy to wybuchło powstanie styczniowe. Był jego uczestnikiem, a tuż po nim, został on zmuszony do życia na emigracji. Tam ożenił się z Wandą Kurowską, malarką i wybitną filantropką.
Nauka Włodzimierza
Ukończył gimnazjum we Lwowie, a następnie studiował archeologię i geografię na Uniwersytecie Lwowskim. Wśród jego nauczycieli byli m.in. Eugeniusz Romer i Ludomir Sawicki. Pracę doktorską obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1918 roku. Jego praca naukowa zatytułowana była, “Znaczenie bursztynu w prehistorii Europy”.
Walka podczas studiów
W roku 1914, został on ciężko ranny na froncie wojennym. Zwolniony z wojska, pracował jako kustosz Muzeum Zamku na Wawelu. W latach 1918-1920, Antoniewicz był zastępcą kierownika Wydziału Kultury i Sztuki Tymczasowej Komisji Rządzącej w Krakowie.
Pierwsze lata wolnej Polski
Od roku 1920, Włodzimierz Antoniewicz pozostawał związany z Uniwersytetem Warszawskim. Był m.in. kierownikiem Katedry Archeologii Pierwotnej i Wczesnośredniowiecznej.
Tuż po II wojnie światowej
Po II wojnie światowej, Antoniewicz został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego, Wydziału Humanistycznego. Współpracował ponadto z Instytutem Historii Kultury Materialnej PAN oraz Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświaty Publicznej. Za czasów okupacji zaś pracował jako palacz w ośrodkach zdrowia i szpitalach Warszawy.
