KONTAKT   I   REKLAMA   I   O NAS   I   NEWSLETTER   I   PRENUMERATA
Czwartek, 4 marca, 2021   I   11:13:35 PM EST   I   Adrianny, Kazimierza, Wacława
  1. Home
  2. >
  3. STYL ŻYCIA
  4. >
  5. Trochę historii

Jan Piekałkiewicz - Juliański, Wernic, Wrocławski

Ewa Michałowska-Walkiewicz     01 lipca, 2017

Jan Piekałkiewicz - Juliański, Wernic, Wrocławski

Jan Piekałkiewicz, posługujący się pseudonimami Juliański, Wernic, Wrocławski urodził się dnia 19 września 1892 roku w Kursku, zmarł natomiast w dniu 19 czerwca 1943 roku w Warszawie. Był to polski ekonomista, polityk, a także działacz ruchu niepodległościowego.

Życiorys
Pochodził on z rodziny inteligenckiej. Był synem Seweryna i Zofii z domu Zywert, bratem Stanisława lekarza z tytułem doktora, który był majorem Wojska Polskiego, a zginął jako ofiara zbrodni katyńskiej, będąc zamordowany w Charkowie.

Młodość
Ukończył studia ekonomiczne w Petersburgu. Jako statystyk, w 1921 roku przeprowadził pierwszy spis ludności w II RP. W latach 20 ubiegłego stulecia, pracował w GUS. Od  roku 1924, Piekałkiewicz pełnił funkcję profesora Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Od 1927 roku, był członkiem Międzynarodowego Instytutu Statystycznego. W latach okresu międzywojennego, był on autorem prac z zakresu finansów, statystyki i ekonometrii, a także był on docentem Uniwersytetu Lwowskiego.

Okupacja
W dniu 3 grudnia 1942 roku, wydał on w Biuletynie Informacyjnym, stosowną odezwę o powszechnym obowiązku walki cywilnej z okupantem. W grudniu tegoż roku, zatwierdził powołanie Rady Pomocy Żydom Żegota. Następnie polecił on  dokumentowanie każdej nawet najmniejszej zbrodni niemieckiej oraz objęcie opieką więźniów politycznych. W oświadczeniu zamieszczonym na łamach „Biuletynu Informacyjnego” z października 1942 roku, gromko napiętnował kolaborantów i osoby pomagające Niemcom w wyniszczaniu narodu polskiego jako zdrajców, ostrzegając ich przed konsekwencjami z karą śmierci włącznie. Dnia19 lutego 1943 roku, został aresztowany przez Gestapo, a wcześniej odmówił dowódcy AK, przydzielenia sobie ochrony osobistej i przewieziony został do więzienia na Pawiaku. Następnie wywieziony został do siedziby Gestapo mieszczącej się w Alei Szucha, gdzie po torturach został zamordowany w dniu 19 czerwca 1943 roku.

Został pochowany w grobowcu rodzinnym na warszawskich Powązkach, a pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.


Ewa Michałowska-Walkiewicz
Dziennik Polonijny
Polska

REKLAMA - DODAJ FIRMĘ