Przebudowa zamku
W XVI stuleciu, zamek posiadał styl renesansowy. Zleceniodawcami takiego wyglądu zamku, był sam Baltazar Promnitz oraz późniejsi jego następcy. W wyniku prac budowlanych a potem rekonstrukcyjnych, powstała trójkondygnacyjna budowla zamkowa, wzniesiona na planie nieregularnego czworoboku. Składała się ona z dwóch równoległych skrzydeł mieszkalnych, zakończonych dwiema wieżami. Od wschodu do zamku przylega kaplica zamkowa, która powstała najprawdopodobniej w roku 1629. Od południa do zamku prowadziła brama wjazdowa.
Od północnej strony
Składowe budynki zamkowe, połączone były ze sobą murami, a od północy znajdowała się wieża z tak zwaną “galeryjką”. Od strony dziedzińca znajduje się mur północny oraz krużganki. Ściany rzecz jasna musiały być pomalowane na biało, a na jednej z nich znajduje się zegar słoneczny.
Pożar na zamku
W tej formie, zamkowa budowla przetrwała do pożaru mającego miejsce w 1679 roku. Prace nad odbudową zamku, miały miejsce w latach 1680 – 1689, pod nadzorem mistrza Consilio Miliusa. Za jego radą rozebrano skrzydło północne i wykonano sztukaterie. Zamek dalej przedstawiał się jako dwupiętrowa budowla z załamanym skrzydłem wschodnim połączonym z przemianowaną na bramę wjazdową gotycką wieżą. Miał on dwie pary skrzydeł pomieszczeń mieszkalnych, obszerny dziedziniec, a także bardzo grube mury graniczne.
[openx_strefa:0]
Dwa herby
“Brama Wybrańców”, to innymi słowy główny wjazd do zamku. Na bramie tej znajdują się herby Baltazara Promnitza oraz Agnieszki Emilii Saskiej. W roku 1687 na miejscu drewnianej strażnicy, pobudowano murowany budynek “Warty”. Zamek już wtedy był najznakomitszą rezydencją Śląska. W roku 1734, za panowania Erdmanna Promnitza, żarski architekt Jahne rozpoczął prace nad kolejną przebudową zamku, tym razem nadając mu styl barkowy. Nowa, dwukondygnacyjna budowla składała się tym razem z trzech skrzydeł ułożonych w kształcie podkowy otwartej w kierunku miejskiego rynku. Poziom parteru był boniowany, a okna wyższych pięter otoczone były wystającymi obramieniami, a oddzielono je od siebie korynckimi pilastrami. Całość budynku pokryto dachem mansardowym z “facjatkami”. Główne wejście do zamku prowadziło od strony dziedzińca do sieni wjazdowej, skąd “lustrzanymi” schodami wchodzono na reprezentacyjne pierwsze piętro.
XIX wiek
W roku 1846 zamek w Pszczynie przeszedł w ręce książąt Hochbergów z dolnośląskiego Książa. Właścicielem zamku był Hans Heinrich X. W roku 1850 otrzymał on od króla Prus Fryderyka Wilhelma tytuł księcia na Pszczynie. Po śmierci Hansa Heinricha X, dobra pszczyńskie odziedziczył jego syn Hans Henrich XI.
Kolejny remont
W latach 1870 – 1876 dokonano kolejnego remontu zamku, któremu nadzorował francuski architekt Destailleur. Elewacjom nadano “garnitur” architektury francuskiej. Zwiększono przy okazji powierzchnię dachów, wzmacniając tym samym przysadzistość całej budowli. Na szczycie umieszczono ośmiometrowy maszt z flagą herbową ówczesnego właściciela zamku. Zmianie uległo również wnętrze i wewnętrzny dziedziniec. Do południowej części środkowego skrzydła dobudowano reprezentacyjny westybul, klatkę schodową i dwukondygnacyjną salę jadalną. Obecnie jest to “Sala Lustrzana”. Zmieniono też wystrój wewnętrzny zamku i tak dla przykładu, ściany malowano na żywsze kolory lub pokrywano je barwnymi tapetami, Salon Wielki i Bibliotekę wyłożono orzechową boazerią, a także powstały neorokokowe sztukaterie.
Daisy
Gdy właścicielem zamku był Hans Henrich XV, ożenił się on w roku 1891 w Londynie z piękną Angielką Maria Teresą Oliwią Cornwallis-West, nazywaną potocznie “księżną Daisy”. Jej staraniem wprowadzono pewne zmiany w wyposażeniu zamku. Prywatne apartamenty Daisy znajdują się na I piętrze rezydencji, co mogła oglądać Redakcja “Dziennika Polonijnego”.
Po “wielkiej wojnie”
Po zakończeniu I wojny światowej, a także po przeprowadzeniu plebiscytu wśród mieszkańców Śląska dobra pszczyńskie przyłączono do odrodzonego państwa polskiego.
