1500 polskich obrońców
W sumie w walkach o Lwów, brało udział 1421 młodych polskich obrońców, z których najmłodszy miał zaledwie 9 lat. Warto jest w tym miejscu wspomnieć, iż trzynastoletni obrońca lwowski Antoś Petrykiewicz, został najmłodszym w historii Polski kawalerem Orderu Virtuti Militari.
Co nam mówi historia
Jak wiemy to z kart historii miasto Lwów, było w początkach XX stulecia, miastem o przeważającym procencie polskiej ludności. Gdy wojska ukraińskie stanowiły militarne zagrożenie dla miasta, tylko Polacy umieli stawić im w dniu 1 listopada 1918 roku, zbrojny opór. Miasto to, w dużej części było opanowane przez Ukraińców już w dwa tygodnie od inwazji, zacięta obrona pozbawionego dostaw wody i elektryczności miasta, trwała aż do połowy 1919 roku, kiedy to wojska polskie przybyłe z odsieczą przerwały wspomniane oblężenie. Jak uważa wielu historyków, tło historyczne walk o Lwów, stanowiła I wojna światowa.
Pod koniec wielkiej wojny
Pod koniec wojny rozpętanej przez Niemców w 1914 roku, wojskowe władze austriackie we Lwowie wspierały dążenia kół ukraińskich do przejęcia całkowitej władzy w mieście. Wiadomości o tym wydarzeniu, docierały do patriotycznych środowisk polskich, licznie rozsianych na terenie miasta. Przeciwdziałanie zbrojnemu zagrożeniu, utrudniało duże rozbicie polityczne społeczności polskiej oraz istnienie kilku różnych grup wojskowych. Dominujące wpływy, jak warto jest zauważyć miała w tamtych latach Narodowa Demokracja. W porównaniu ze stanem sprzed wojny, zmniejszyło się znaczenie konserwatystów i patriotów. Oprócz ośrodków politycznych, istniały też we Lwowie liczne organizacje legionistów, jako Towarzystwo byłych Członków Wzajemnej Pomocy.
[openx_strefa:0]
Na wezwanie Rady Regencyjnej
W październiku 1918 roku, na wezwanie Rady Regencyjnej, pułkownik Władysław Sikorski zaczął organizować we Lwowie regularne Wojsko Polskie. Od lipca 1918 roku, istniały w mieście także Polskie Kadry Wojskowe, które były ściśle powiązane z Narodową Demokracją. Na ich czele stał kapitan Czesław Mączyński, członek Ligi Narodowej. W dniu 1 listopada 1918 roku, tuż nad ranem, żołnierze podlegający Ukraińskiemu Komitetowi Wojskowemu, zbrojnie wkroczyli do miasta i opanowali większość gmachów publicznych. W odpowiedzi powstały w zachodniej części miasta, dwa polskie punkty oporu z bardzo nieliczną, a ponad to słabo uzbrojoną załogą. Były to między innymi, Szkoła im. Henryka Sienkiewicza, w której znajdował się batalion kadrowy WP pod dowództwem kpt. Zdzisława Trześniowskiego i Dom Akademicki z niewielką grupą żołnierzy POW. Obie te placówki rozpoczęły zbrojną akcję obronną.
Pod dowództwem Baczyńskiego
Jednym z dowódców Obrony Lwowa, był niezrównany ppłk Karol Baczyński. W pierwszych dniach zbrojnych walk ulicznych, polska młodzież sprawnie zdobywała broń na przeciwniku. Zaczęto też organizować mniej liczebne pododdziały wojskowe, a obok piechoty powołano do życia artylerię, kawalerię, oddział techniczny, a także niewielki oddział lotniczy. Po sukcesach oddziałów polskich, odniesionych w dniu 10 listopada 1918 roku, cała zachodnia część miasta, znalazła się w rękach polskich. Wyraźną przewagę miały też ugrupowania prawicowe. Skomplikowaną sytuację polityczną i wojskową w mieście, wykorzystywali ukraińscy przestępcy. Uzbrojone bandy grabiły polskie składy z bronią, magazyny kolejowe, sklepy i całą ludność cywilną. Oddziały polskie, skutecznie odpierały liczne ataki wojsk ukraińskich, podejmując jednocześnie nieudane próby zdobycia całego miasta. W dniu 20 listopada, przybyła z Przemyśla oczekiwana odsiecz pod dowództwem ppłk Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego. Zaraz też, Tokarzewski przejął komendę nad połączonymi oddziałami wojskami. Następnego dnia oddziały polskie przystąpiły do zorganizowanego ataku. Po całodobowych walkach, w dniu 22 listopada 1918 roku, Ukraińcy w obawie przed okrążeniem opuścili miasto.
