Wyższy wskaźnik masy ciała (BMI) jest związany z wcześniejszą śmiertelnością, ale BMI nie rozróżnia między masą mięśniową, a masą tłuszczową, ani między szkodliwym tłuszczem trzewnym i brzusznym, a ochronnym tłuszczem pośladkowym i udowym.
Otyłość ośrodkowa jest trudniejsza do zmierzenia, ale może dostarczyć cennych informacji o ryzyku zgonu. Badacze przeprowadzili systematyczny przegląd i metaanalizę 72 prospektywnych badań kohortowych, z których każde zgłosiło co najmniej trzy miary otyłości centralnej i ich związek ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny.
Wszystkie pomiary otyłości centralnej (np. obwód talii, stosunek talii do bioder) korelowały pozytywnie i istotnie z wyższym ryzykiem wczesnej śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. W wielu przypadkach skojarzenia były nieliniowe (tj. miały kształt litery J lub U), ale w przypadku większości miar istniały wyraźne granice, powyżej których ryzyko śmiertelności stale rosło.
Na przykład ryzyko śmiertelności wzrastało prawie liniowo z obwodem talii większym niż 90 cm i 80 cm, odpowiednio u mężczyzn i u kobiet. Zależności te pozostały znaczące po skorygowaniu BMI, wskazując, że otyłość centralna wiąże się z ryzykiem niezależnym od otyłości ogólnej.
