Samouk
Był prawdopodobnie samoukiem, wiedzę swoją na początku zdobywał na dworze księcia Janusza Mazowieckiego. Następnie już jako dworzanin Piotra Kmity jednego z najbogatszych ludzi w Polsce, mógł on korzystać z bogatego księgozbioru, jaki znajdował się w jego pieleszach.
Obrona Ojczyzny
Marcin Bielski, brał udział w walkach z Tatarami w latach 1524 i 1534. Był on żołnierzem obrony “potocznej”, a także rycerzem jazdy w chorągwi rotmistrza Stanisława Balickiego. Bielski brał także czynny udział w bitwie z Wołochami, która miała miejsce w troku 1531.
Miłość do Boga
Był on zwolennikiem reformacji i jak zwykł on mawiać, dzięki niej lepiej poznał Boga i jego syna Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela. Mieszkając w rodzinnej wsi, już po zakończeniu wszelkich wojen, poślubił dziedziczkę dóbr w Białej Szlacheckiej, pannę o nazwisku Siemikowska-Okszycówna. Różne źródła historyczne, podają inne imiona żony pana Marcina. Ale najczęściej wymienia się imię Kunegunda.
Poświęcenie się literaturze
Od czasu ożenku, Marcin więcej czasu poświęcał literaturze. Szczególnie pisał on poezję, w której podkreślał wagę Ojczyzny, a szczególnie jej obronie. Gdy miał 80 lat pracował jeszcze nad IV wydaniem swej kroniki rodzinnej. Jego syn Joachim zapisany już na nazwisko Bielski, sukcesywnie uzupełniał tę pracę ojca i ją kontynuował. W 1603 roku, Marcin Bielski jako autor trafił do pierwszego polskiego Indeksu Ksiąg Zakazanych z inicjatywy biskupa Bernarda Maciejewskiego, który nienawidził wszystkiego tego co jest obce katolicyzmowi, a co wyznawał Bielski.
