Górnośląskie Tramwaje Parowe
Już w 1894 roku, utworzono przedsiębiorstwo o nazwie Górnośląskie Tramwaje Parowe, które z biegiem czasu było pierwszym przewoźnikiem na wspomnianej linii. Trwały właśnie wtedy prace przy budowie pierwszej linii tramwajowej Gliwice-Piekary Śląskie. Zatem dnia 15 października 1897 roku spółka “Kramer & Co.” otrzymała koncesję na budowę, no i oczywiście eksploatację linii w trakcji parowej.
Zapewniony transport
Kolej, która zapewniała wspomniany transport pomiędzy miejscowościami została otwarta dnia 25 marca 1899 roku. Warto jest w tym miejscu wspomnieć, iż początkowo transport ten wyłącznie odbywał się na odcinku Gliwice-Rudy. W tym też roku dodano trasę przejazdową z Nieborowic do Raciborza. Działo się to na mocy specjalnego zezwolenia…”Udziela się zezwolenia przy poniższych warunkach na budowę i eksploatację kolejki o charakterze linii bocznej o szerokości 0,785 m z Gliwic przez Rudy do Raciborza dla przewozu osób i towarów za pomocą trakcji parowej dla firmy Oberschleise Dampfstra√üenbahn G.m.b.H. Berlin, którą zarejestrowano 21 marca 1894 roku w rejestrze handlowym Królewskiego Sądu Okręgowego I w Berlinie na podstawie ustawy o kolejkach i prywatnych połączeniach kolejowych z 28 lipca 1892 roku, w porozumieniu z Królewską Dyrekcją Kolejową w Katowicach oraz z zachowaniem praw osób trzecich.
§ 1
Zezwolenia udziela się na okres 99 lat”.
[openx_strefa:0]
Rok 1001
Już w miesiącu lutym 1901 roku, do użytku oddano odchodzący od głównej linii krótki odcinek drogi prowadzący do stacji Rudy-Paproć. W kwietniu 1902 roku, przedłużono linię transportową aż do Markowic. Na wspomnianym fragmencie linii kolejowej, zbudowano dodatkowe stacje Szymocice, Nędza oraz Babice. W dniu 17 maja 1903 roku, linia tej kolei osiągnęła ostateczną długość, a kończyła się ona stacją Racibórz-Płonia. Plany przedłużenia linii do centrum Raciborza, mimo wszystko nie doszły do skutku, jak też nie dotarła ona z Rud do kopalni “Emma” co było oczywiscie w planach. Pomimo ogromu różnych planów, wspomnianego szlaku kolejowego nigdy nie zelektryfikowano.
Okres Międzywojenny
W czasie międzywojnia, dodatkowo zwiększono tabor kolejowy. Natomiast w 1919 roku zakupiono parowóz z firmy Borsig Tx6, który bardzo ułatwił pracę. W roku 1925 dokupiono następne 2 parowozy T40 AEG, które były najsilniejszymi jednostkami w taborze Górnośląskich Tramwajów Parowych. W dniu 25 maja 1939 roku, pociągi te przestały kursować do końcowej stacji Racibórz-Płonia, ponieważ została ona zniszczona poprzez powódź, która przerwała pobliskie wały.
Po 1945 roku
Po II wojnie światowej wspomniana linia kolejowa, znalazła się w granicach Polski. Ale tuż po wkroczeniu oddziałów sowieckich rozebrano nie wiadomo dlaczego, odcinek torów prowadzący od Lukasyny do Paproci. Jednakże widząc potrzebę jej istnienia, linia ta siłami kolejarzy i żołnierzy polskich została w miarę szybko odbudowana i przywrócono jej funkcjonalność.
Z biegiem czasu
W 1960 roku wyeksploatowano ostatni wagon motorowy, pochodzący z czasów niemieckich. W roku 1966, niestety zawieszono ruch pasażerski do Markowic. W 1993 roku stację przekazano Towarzystwu Miłośników Górnośląskiej Kolei Wąskotorowej.
W dobie dzisiejszej
Stacja w Rudach, do dziś tętni życiem. Zabytkowe budynki, a przede wszystkim stuletnia hala lokomotywowni, są sukcesywnie odrestaurowywane. Na torach postojowych gromadzone są unikatowe lokomotywy oraz stare wagony, których już teraz nie można uświadczyć w ruchu. Można tu spotkać parowóz Las-49 czy też spalinową lokomotywę Lxd2. Okazjonalnie na tory stacji w Rudach, wyjeżdża najstarszy na świecie elektrowóz wąskotorowy, wyprodukowany w dziewiętnastym wieku a dokładnie w roku 1896 przez firmę Siemens.
