Przedzieram się przez to oszałamiające, dostatnie piękno i oczyma wyobraźni zatrzymuję się przed domem na skraju puszczy Solskiej. Dom kryty strzechą tonie w puszystej bieli, niewielkie okna złotawym blaskiem otwierają swe ramiona. Korzystając z tej otwartości wchodzę i odnajduję najprawdziwszy i niepowtarzalny świat, świat moich pierwszych spotkań z tajemnicą Bożego Narodzenia, wplecioną w bogatą polską tradycję mojego rodzinnego domu. Pachnie lasem i żywicą choinka ustawiona przy oknie. Przed kilku godzinami była ukryta w lesie pod grubą warstwą puszystego śniegu, a teraz wieszamy na niej kolorowe bombki, a także świece, które płoną żywym ogniem.
Zapach potraw przygotowywanych przez mamę w kuchni miesza się z zapachem dobrze wysprzątanego domu. Wszystko lśni czystością, a najbardziej biały obrus na świątecznym stole. Jeszcze dziś pamiętam, jak dziecięce serca kipiały radością i wyglądały gwiazd na wigilijnym niebie. Wraz z gwiazdami wchodził do mieszkania tata z dużym snopem słomy i małą wiązką siana. Słomą wysłany był cały dom, a siano było pod stołem i obrusem. Dla nas, małych dzieci, dom prawie dosłownie przemieniał się w stajenkę betlejemską. Z niepojętą radością zasiadaliśmy przy wspólnym wigilijnym stole i braliśmy do rąk biały opłatek. Jeszcze bardziej otwierały się nasze oczy i umysły na tajemnicę Bożego Narodzenia, gdy w noc wigilijną szliśmy ośnieżonymi drogami na Pasterkę, i z otwartymi buziami patrzyliśmy na prześliczną szopkę w parafialnym kościele, i wraz z całym kościołem usiłowaliśmy śpiewać: Wśród nocnej ciszy.
Ks. Ryszard Koper
Zapraszam na stronę: www.ryszardkoper.pl
