Ogromne problemy związane z dostępnością świadczeń zdrowotnych i trudności w realizacji prawa do ochrony zdrowia ze środków publicznych wielokrotnie były i są przyczyną dyskusji. Wielomiesięczne, a nawet wieloletnie oczekiwanie w kolejkach na wizytę u specjalisty trudno uznać na wyraz dobrej realizacji zapisów znajdujących się w Konstytucji.
Nieadekwatność finansowania służby zdrowia w stosunku do jej potrzeb oraz tworzenie sztucznych barier pomiędzy sektorem prywatnym i publicznym świadczeniodawców rodzi ogromne problemy, których konsekwencje odczuwają w głównej mierze pacjenci.
Wybitni polscy specjaliści w oparciu o ocenę polskiej polityki zdrowotnej i doświadczenie innych krajów stworzyli spis strategicznych założeń polskiej polityki zdrowotnej, który nie jest odpowiednio szybko i skutecznie wprowadzany w życie. Wydaje się, że największe problemy rodzi nie tylko nadzór i zarządzanie w procesie wprowadzanych reform, ale przede wszystkim finansowanie i monitorowanie działań zmieniających rzeczywistość.
Skuteczność w realizacji powyższych przedsięwzięć można osiągnąć wyłącznie w oparciu o współdziałanie osób z różnych resortów, organizacji rządowych i pozarządowych. Powstawanie instytucji skupiających zarówno przedstawicieli ośrodków medycznych jak i kadrę naukową i liderów reprezentujących na przykład środowiska NGO ma na celu udzielenie wsparcia w trudnym procesie wdrażania planu reformy polskiej służby zdrowia.
Przykładem tego typu platformy współpracy jest stosunkowo młody Polski Innowacyjny Klaster Medyczny. Klaster ten stanowi formę nowoczesnego katalizatora stymulującego współpracę pomiędzy sferami biznesu, nauki, administracji rządowej i samorządowej. Tym samym decyduje o wzroście innowacyjności przedsiębiorstw i regionów przyczyniając się do tak potrzebnych zmian w służbie zdrowia.
Lata 2014 – 2020 i związana z tym nowa perspektywa finansowa to czas, kiedy dzięki pracy tego typu instytucji będzie można wprowadzić wiele zmian i osiągnąć zamierzone efekty.
