Lata młodości
Urodził się jako syn Jerzego i Józefy Güntnerów. Ukończył studia na Wydziale Farmacji na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Jako niezrównany patriota, należał do drużyn strzeleckich. Jednak jego wyjątkową pasją, było aktorstwo i śpiew estradowy. Uczył się on zatem aktorstwa u Romana Żelazowskiego, a śpiewu u Zofii Kozłowskiej. Już w roku 1912, zadebiutował w Kabarecie Ul.
Wybuch I wojny
W czasie I wojny światowej, służył w armii Austro-Węgierskiej. W 1918 roku, gdy nasza ojczyzna odzyskała niepodległość, Rentgen wstąpił do Wojska Polskiego. Został szybko awansowany do stopnia porucznika w Korpusie Oficerów Służby Zdrowia, ze starszeństwem. W dniu 1 czerwca 1919 roku, Marian Rentgen został przydzielony do kadry zapasowej Szpitala Okręgowego.
Okres wojny polsko-bolszewickiej
Podczas wojny polsko-bolszewickiej, Rentgen służył w 201 Pułku Piechoty, a następnie 205 Pułku Piechoty im. Jana Kilińskiego. Tuż po polskiej wygranej, prowadził on w Warszawie aptekę przy ulicy Mazowieckiej 10.
Pomoc Lawińskiego
Dzięki pomocy Ludwika Lawińskiego, Rentgen znalazł się w kręgu gwiazd warszawskich teatrzyków rewiowych. Występował on w warszawskich kabaretach: “Miraż”, “Cyrulik Warszawski”, “Momus”, “Wielka Rewia”, a także “Stańczyk”. Występował z Hanką Ordonówną, czym szczycił się najbardziej. Jego jubileusz 25-lecia pracy artystycznej, odbył się w Filharmonii Narodowej w Warszawie w roku 1936.
Rok 1939
W 1939 roku, artysta został zaangażowany do teatrzyku “Figaro”, mieszczącego się przy ul. Marszałkowskiej 8. Wybuch II wojny światowej, drastycznie uniemożliwił występy. Rentgen mieszkał wówczas, w Warszawie przy ul. Poznańskiej 3. Był odtwórcą piosenek charakterystycznych oraz ballad. Często akompaniował sobie grając na gitarze. Dokonał wielu nagrań dla wytwórni “Płyty Polskiej”, Syreny, Rekordu oraz Parlophonu. We wrześniu 1939 roku, został powołany do wojska. W wojnie obronnej brał udział jako porucznik rezerwy i magister farmacji w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie. Po ewakuacji szpitala, został on szybko internowany przez Armię Czerwoną i był on osadzony w więzieniu w Starobielsku.
Był ofiarą zbrodni katyńskiej, gdyż został on zamordowany przez enkawudzistów w Charkowie. Nie został nigdy zidentyfikowany, nadal spoczywa w zbiorowej mogile na cmentarzu polskich oficerów w Piatichatkach.
