Znany jako
Właściciel dóbr Podhorce, był publicystą i zarazem szambelanem austriackim. Zasłynął on w naszej historii jako kapitan artylerii Wojska Polskiego, kawaler maltański oraz kawaler Orderu Virtuti Militari.
Młode życie
Wychowywał się we Francji i Belgii. W roku 1824, wstąpił do Wojskowej Szkoły Aplikacyjnej w Warszawie, już w 1827 roku był podporucznikiem. W czasie powstania listopadowego, Rzewuski służył w sztabie generała Józefa Chłopickiego. Za bohaterską walkę pod Olszynką Grochowską, odznaczony został Złotym Krzyżem Virtuti Militari i awansowany na stopień kapitana.
Okres po powstaniu
Po powstaniu powrócił do rodzinnego majątku w Podhorcach i zajął się publicystyką. Wspierał rozwój Ossolineum, zaś od roku 1848 wydawał on we Lwowie gazetę pod tytułem Postęp, a w latach 50-tych pisał do krakowskiego Czasu. Stolicę Apostolską informował o sytuacji Kościoła na ziemiach polskich. W dniu 14 lipca 1850 roku, ożenił się z Teidą Małachowską córką Ludwika. Wobec braku potomstwa, sprzedał on rodzinne Podhorce księciu Władysławowi Sanguszce, natomiast archiwum rodzinne przekazał do Ossolineum w ręce Adama Potockiego. Został pochowany obok brata Stanisława w krakowskim Kościele oo Kapucynów.
