Polska współpracowała z Komisją Europejską na poprzednich etapach procedury naruszeniowej. W związku z wyjaśnieniami zawartymi w wystosowanych przez stronę polską odpowiedziach, wnosiliśmy o umorzenie przez Komisję Europejską toczącego się postępowania o naruszenie prawa Unii Europejskiej. Z tym większym rozczarowaniem przyjmujemy decyzję Komisji w tej sprawie.
Obowiązkowe relokacje nie tylko nie przyczyniły się do poprawy sytuacji migracyjnej i azylowej oraz poprawy bezpieczeństwa, ale w znaczącym stopniu pogłębiły podziały pomiędzy państwami członkowskimi, utrudniając dialog nie tylko w zakresie migracji. Należy podkreślić, że prawie żadne z państw członkowskich nie wywiązało się z nałożonych na nie zobowiązań w tym zakresie, co wskazuje, iż użycie tego instrumentu było przedwczesne, i nie było ono oparte na rzeczywistym kompromisie między państwami w momencie jego przyjmowania w roku 2015.
Jesteśmy gotowi nadal wspierać i rozwijać te obszary współpracy, które w rzeczywisty sposób przyczyniają się do wypracowania skutecznej polityki migracyjnej i azylowej.
Podkreślamy, że Polska kontynuuje swoje zaangażowanie, m.in. w obszarze ochrony granic zewnętrznych, wsparcia rozwojowego i humanitarnego czy wysiłków związanych z przyjmowaniem osób migrujących w celach zarobkowych. Działania te są odnotowywane i doceniane przez naszych unijnych i pozaunijnych partnerów, jako część konstruktywnej i przemyślanej polityki, której skutki nie rodzą zagrożeń dla bezpieczeństwa i spójności Unii Europejskiej.
Stanowisko RP pozostaje niezmienne: Polska nie zgadza się z zaproponowanym dwa lata temu przez Komisję Europejską rozwiązaniem. Jednocześnie zachęcamy partnerów w Unii Europejskiej, w tym Komisję Europejską, do skupienia się na efektywnych środkach przeciwdziałania niekontrolowanej migracji do Europy.
