Pochodzenie i rodzina
Aleksander był synem Konstantego Przeździeckiego i Adelajdy Olizarówny, córki Filipa Nereusza Olizeara i Ludwiki Niemirowiczówny-Szczyttówny.
Po ukończeniu Liceum Krzemienieckiego w roku 1831, studiował on na Uniwersytecie Berlińskim historię. Po zakończeniu nauki, na stałe osiadł w Warszawie. Rozmiłowany w historii okresu średniowiecza, w1842 roku założył w pałacu w Czarnym Ostrowie Bibliotekę Ordynacji Przezdzieckich.
Badania historyczne
Mając zapewniony byt dzięki odziedziczonemu majątkowi, poświęcił się on całkowicie badaniom historycznym. Odbywał dodatkowo liczne podróże poszukując w archiwach i bibliotekach Niemiec, Francji i Szwajcarii materiałów źródłowych dotyczacych dziejów polskich. Owocem tych poszukiwań była opublikowana w roku 1850 praca zatytułowana “Wiadomość bibliograficzna o rękopisach zawierających w sobie rzeczy polski przejrzanych po niektórych bibliotekach i archiwach zagranicznych w latach 1846-1849”. Największą wartość dla polskiej nauki miała działalność edytorska Przezdzieckiego. W roku 1852 wydał on Listy Annibala z Kapui arcybiskupa napolitańskiego nuncyusza w Polsce, o bezkrólewiu po Stefanie Batorym i pierwszych latach panowania Zygmunta III; a w roku 1854 pojawiło się drukiem dzieło noszące tytuł “Życie domowe Jadwigi i Jagiełły z rejestrów skarbowych z lat 1388-1414”. W latach pięćdziesiątych rozpoczął Przezdziecki pracę nad wydaniem dzieł wszystkich Jana Długosza.
Wyjazdy zagraniczne
Aleksander Przezdziecki, często wyjeżdżał za granicę poszukując rękopisów i najlepszych kopii różnych dzieł. W latach 1863-1864 ukazało się kolejne dzieło noszące tytuł “Liber Beneficiorum, a w latach 1867-1870” oraz “Dzieje polskie w księgach dwunastu” w przekładzie Karola Mecherzyńskiego. Był właścicielem dóbr Czarny Ostrów, Falenty i Ojców, o których także Przezdziecki zbierał liczne informacje historyczne.
