W Nowym Jorku za chodnik przed budynkiem co do zasady odpowiada właściciel przyległej nieruchomości, także za nieusunięty śnieg i lód. Wyjątek obejmuje domy jedno-, dwu- i trzyrodzinne zamieszkane przez właściciela i używane wyłącznie mieszkalnie – przy nich odpowiedzialność może spoczywać na mieście.
Upadki zdarzają się w zwykły dzień: w drodze do metra na Fresh Pond Road, w supermarkecie w Maspeth albo na schodach przed kamienicą w Greenpoincie. Prawo nie zakłada jednak, że za każdy uraz ktoś odpowiada, dlatego o szansach na odszkodowanie decydują szczegóły – dokładne miejsce upadku, właściciel terenu i to, czy zaniedbanie dało się wcześniej zauważyć.
Chodnik w NYC: reguła §7-210
Podstawą jest §7-210 nowojorskiego Administrative Code. Właściciel nieruchomości przylegającej do chodnika musi utrzymywać go w rozsądnie bezpiecznym stanie i odpowiada za obrażenia spowodowane zaniedbaniem tego obowiązku. Przepis wymienia wprost niedbałe zaniechanie naprawy uszkodzonych płyt chodnikowych oraz nieusunięcie śniegu, lodu i brudu.
Wyjątek dotyczy domów jedno-, dwu- i trzyrodzinnych, w całości lub częściowo zamieszkanych przez właściciela i używanych wyłącznie w celach mieszkalnych. Przy takich budynkach odpowiedzialność za stan chodnika może ponosić miasto. Ustalenie statusu budynku – ile ma lokali, czy właściciel w nim mieszka i czy nie prowadzi tam działalności – bywa więc pierwszym krokiem w sprawie. Trzeba też pamiętać, że §7-210 jest przepisem miejskim – w Nassau i Suffolk odpowiedzialność ocenia się według innych zasad, także lokalnych.
Sklep, klatka schodowa, parking: liczy się wiedza o zagrożeniu
Poza chodnikiem kluczowe jest pytanie, czy właściciel lub zarządca stworzył zagrożenie albo o nim wiedział – rzeczywiście lub „konstruktywnie”. Najwyższy sąd stanu, Court of Appeals, w sprawie Gordon v American Museum of Natural History uznał, że usterka musi być widoczna i istnieć na tyle długo przed wypadkiem, by pracownicy mogli ją zauważyć i usunąć. Inaczej ocenia się więc kałużę rozlanego mleka sprzed pięciu minut, a inaczej dziurę w wykładzinie, którą klienci omijają od tygodni. Sama ogólna świadomość, że podłoga bywa śliska, nie wystarczy.
Znaczenie ma też zachowanie samego poszkodowanego. Kancelaria The Heller Law Firm, PC przypomina na swojej stronie, że w Nowym Jorku liczy się przyczynienie się poszkodowanego (comparative negligence): odszkodowanie może zostać obniżone proporcjonalnie do udziału poszkodowanego w wypadku. W sprawach o upadki obowiązuje ogólna reguła CPLR §1411(a) – wina poszkodowanego zmniejsza kwotę, ale sama w sobie nie zamyka drogi do roszczenia.
Terminy i dokumentacja: co to oznacza dla Polonii
Na pozew o odszkodowanie za obrażenia jest co do zasady trzy lata (CPLR §214). Gdy jednak pozwanym jest miasto lub inny podmiot publiczny objęty tymi przepisami, zawiadomienie o roszczeniu (Notice of Claim) trzeba co do zasady złożyć w ciągu 90 dni, a pozew wnieść w ciągu roku i 90 dni (General Municipal Law §50-e i §50-i). Sąd może zgodzić się na spóźnione zawiadomienie, ale to jego decyzja, a nie gwarancja. Zwykłe zgłoszenie usterki, np. przez miejską linię 311, nie zastępuje formalnego zawiadomienia o roszczeniu.
Najpierw liczy się zdrowie i pomoc lekarska. Jeśli to możliwe, warto jednak sfotografować miejsce upadku – najlepiej z punktem odniesienia, by dało się je później odnaleźć – zapisać dane świadków i poprosić sklep lub zarządcę o sporządzenie raportu ze zdarzenia. Przydają się też buty, w których doszło do upadku, oraz pełna dokumentacja leczenia. Stan chodnika czy podłogi potrafi zmienić się w ciągu kilku dni, więc zdjęcia zrobione od razu bywają najcenniejszym dowodem.
Bezpłatna konsultacja po polsku
Kancelaria The Heller Law Firm, PC, założona przez Normana H. Hellera, Esq., prowadzi sprawy o obrażenia ciała, w tym po poślizgnięciach i upadkach. Zakres tej praktyki opisuje strona kancelarii o sprawach o obrażenia ciała.
Pierwsza konsultacja w sprawie wypadkowej jest bezpłatna, a obsługa odbywa się także po polsku – w biurach w Ridgewood i Lake Success. Telefon: 516-441-5656.
Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej; jego lektura nie tworzy relacji adwokat–klient. Materiał jest reklamą usług prawnych (attorney advertising). Wcześniejsze wyniki spraw nie gwarantują podobnych wyników w przyszłości.
