Podział na różne style
Najczęstszym ujęciem historii architektury, jest jej periodyzacja posługująca się podziałem na różne style architektoniczne, w odniesieniu do dziejów świata i ludzkości. Według takiego podziału, działalność budowlana może być scharakteryzowana za pomocą wyjątkowych i niepowtarzalnych cech stylistycznych.
Już w starożytnym Egipcie
Rozwój architektury zwiazanej ze strożytnym Egiptem, obejmuje okres od IV tysiąclecia p.n.e. do IV wieku naszej ery. Tę epokę cechowała jedność artystycznych form, a przede wszystkim funkcja służebna wobec władców i ówczesnej religii. Sztuka nie tylko zawarta w architekturze, zawsze pomagała w utrzymaniu z góry ustalonego porządku społecznego. W dzisiejszych czasach jest ona niesamowitym wprost źródłem do poznania historii kraju nad Nilem.
Na Starym Kontynencie
Architektura gotycka, to pewien styl w budownictwie europejskim czasu późnego średniowiecza. Za wzorcowy przykład budynku postawionego w stylu gotyckim, uważa się gotyckie katedry, a także wiele mieszczańskich rezydencji. Architektura gotycka w zamierzeniu jej prekursorów a nastepnie jej twórców, miała w idealny wprost sposób odzwierciedlać boską naturę. Strzelista, ogromna bryła na przykład kościola, miała być symbolem czasów, w których religijność charakteryzowała się wielkim pragnieniem wzniesienia się ku Bogu. Strzelistość luków, to po prostu złożone do Boga ręce wiernych. W bryle gotyckiej budowli, dominują kierunki pionowe. Ich powtarzalność ze sobą w bliskim sąsiedztwie, rozczłonkowanie bryły, łącznie z delikatnymi dekoracjami tworzą wręcz budowle «gotyckie ekspresyjne» no i oczywiście lekkie. Barwne światło przenikające do wnętrza tych budynków, poprzez wysokie witraże, stwarza efekt podsklepieniowej tęczy.
Co na to rokoko
Rokoko, to nurt architektoniczny obecny zwłaszcza w architekturze odnoszacej się do wnętrz. Nurt rokokowy, uważany jest też za końcową fazę, niesamowicie zdobnego baroku. Architektura rokoko, odznaczała się lekkością i dekoracyjnością form, swobodą kompozycji, asymetrią no i oczywiście płynnością a nawet czasem egzotyką. Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji, a tam nazywany był on zwyczajowo „stylem dworskim” lub „arystokratycznym”.
Redakcja „Dziennika Polonijnego” w Sagrada Família
Katedra Świętej Eulalii w hiszpańskiej Barcelonie, to jeden z cenniejszych przykładów architektury gotyckiej tego kraju. Wzniesiona ona została w kilku etapach na przełomie wieków XIII i XV. Pobudowana ona została na miejscu starszej świątyni wybudowanej tu przez Rzymian. W XIX stuleciu otrzymała katedra ta monumentalną, oczywiście neogotycką fasadę, stanowiącą wschodnią pierzeję placu katedralnego. Geneza katedry barcelońskiej, jak już to zostało wcześniej wspomniane, sięga czasów rzymskich. Znana już od 343 roku, istniejąca tu świątynia, po upadku cesarstwa rzymskiego, przejęta została przez barbarzyński lud Wizygotów. Nowy kościół powstał tu właśnie w VI wieku, a istniał on do 985 roku, kiedy to został zniszczony przez Maurów. W roku 1058 wzniesiono na tym miejscu nowy, tym razem romański kościół, a w dniu 5 maja 1298 roku, położono tu kamień węgielny pod większy kościół zachowując fragmenty istniejącej tu starszej świątyni. Budowa trwała długo, bo aż do 1448 roku. Wówczas powstało obecne gotyckie prezbiterium, transept, trójnawowy korpus oraz zabudowania z istniejącym tu krużgankiem. W 1500 roku do kamiennej świątyni dobudowano piękną dzwonnicę. Skromna elewacja Sagrada Família z późnoromańskim portalem, otrzymała w latach 1887–1898 reprezentacyjną fasadę neogotycką z wyjątkową ośmioboczną wieżą i wielkim reprezentacyjnym wejściem na osi. Pracami kierowali architekci August Font i Josep Oriol Mestres.
Architektura Sagrada Familia
Sagrada Família w Barcelonie to monumentalna bazylika, która została zaprojektowana przez Antoniego Gaudiego. Jest ona szczytowym osiągnięciem katalońskiej secesji (modernisme) oraz architektury „biomorficznej”. Łączy ona w sobie elementy gotyku z fantazyjnymi, organicznymi kształtami inspirowanymi rzecz jasna naturą, a jej budowa została rozpoczęta w 1882 roku i tak naprawdę trwa do dziś dnia. Inspiracja Naturą (Biomorfizm), którą zachwycał się Antoni Gaudi jest przedstawiona w architekturze Sagrada Familia. Unikał on bowiem prostych linii, uważając je za nienaturalne. Wnętrze świątyni przypomina zatem las, gdzie kolumny rozgałęziają się niczym konary drzew, podtrzymując sklepienie tego miejsca.
