Kształt piersi to cecha indywidualna. Pozbawione są one mięśni (poza małym mięśniem sutkowym) i podtrzymywane są tylko przez delikatną skórę. Tylko nieliczne kobiety cieszą się idealnym biustem, większość boryka się z brakiem jędrności, zbyt małym rozmiarem bądź zbyt dużym, z problemem co robić po amputacji piersi lub ich nierówną wielkością. Podjęcie decyzji o wykonaniu zabiegu jest często trudne. Najczęstszą obawą pacjentek, które planują operację, jest lęk przed bólem. Tymczasem większość pacjentek, które poddały się operacji plastycznej piersi, zgodnie twierdzi, że wspomniany ból i inne uciążliwości przypisywane temu zabiegowi są mocno wyolbrzymione.
Powiększenie piersi wykonywane jest w znieczuleniu ogólnym. Wkładki zawierające żel silikonowy lub fizjologiczny roztwór soli wszczepione są pod gruczoł lub pod mięsień piersiowy. Nacięcie skóry wykonuje się pod pachą, wokół sutka lub w linii fałdu pod piersiowego. Dobór właściwej wkładki, jej kształt, rozmiar i objętość jest wcześniej uzgadniany z pacjentką, gdyż wielkość powinna być dopasowana do sylwetki i oczekiwań pacjentki. Należy jednak uwzględnić układ i rozmiar klatki piersiowej, rozwinięcie mięśni piersiowych i wiotkość skóry. Po wykonanym zabiegu pacjentka w specjalnym staniku uciskowym udaje się do domu. We wczesnym okresie po operacji konieczne jest ograniczenie wysiłku fizycznego. Obecność wszczepionych wkładek nie koliduje z ewentualnym późniejszym karmieniem piersią. Nie przeszkadza też w okresowej profilaktycznej kontroli piersi – można wykonywać badanie USG i mammograficzne.
Wykonanie operacji wpływa niezwykle pozytywnie na psychikę pacjentek. Wiele z nich czuje się bardziej atrakcyjna, zyskuje pewność siebie, a świadomość posiadania nowych atrybutów kobiecości wpływa na umocnienie więzi z partnerem, jak i jakość kontaktów z otoczeniem, satysfakcję, samoakceptację, a także optymistyczne nastawienie do życia.
