Zakonników sprowadził do Krakowa w 1221 roku biskup Iwo Odrowąż oddając im kościół parafialny pw. Świętej Trójcy.
“- Szybko okazało się, że dominikanie muszą zbudować własny kościół. I według nas partie fundamentowe murów kamiennych, które teraz odkryliśmy, to właśnie fragment najstarszego korpusu kościoła, jaki zbudowali dla siebie. Z dużym prawdopodobieństwem możemy teraz powiedzieć, że ten wcześniejszy kościół – tak jak dzisiejszy – miał nawę główną i dwie boczne. Tylko nawa główna była nieco węższa niż w obecnym kościele. Widać, że filary stały bliżej środka” – powiedziała gazecie Anna Bojęś-Białasik z Politechniki Krakowskiej.
Pierwsza dominikańska świątynia była o jedną czwartą krótsza od obecnej. Na XIII-wieczne mury natrafiono około 2 metrów pod dzisiejszą posadzką.
“- Niegdyś, zapewne w XIV wieku, zostały one skute do wysokości, na jakiej wtedy znajdował się poziom użytkowy kościoła, czyli jego ówczesna posadzka. Do tego też poziomu sięgały ceglane grobowce, które znaleźliśmy i datujemy na XIV wiek” – wyjaśniła w rozmowie z “DP” kierująca badaniami archeolog Monika Łyczak.
Według niej na pewno w XIV wieku nie funkcjonował już pierwszy kościół, skoro jego mury były zburzone i znajdowały się poniżej posadzki.
“W podziemiach bazyliki badacze znaleźli pamiątki po wczesnośredniowiecznej osadzie. Wydobyto też szczątki ponad 40 zmarłych. Najwcześniejsze pochówki datowane są na XIII, a najpóźniejsze na XVII wiek. Ciekawostkę w przypadku tych najstarszych stanowi fakt, że trumny nie były prostokątne i zbite z desek, tylko prawdopodobnie wydrążone w kłodach drewna” – czytamy w “Dzienniku Polskim”.
