W rodzinie ziemiańskiej
Urodził się jako syn obywatela ziemskiego Tadeusza Gedrusa i Heleny z domu Rembielińskiej, pieczętującej się herbem Lubicz. Pani Helena była artystką, a zaraze jedną z pierwszych propagatorek równouprawnienia kobiet.
Wykształcenie
Ludwik Eydziatowicz, kształcił się w Gimnazjum świętej Anny w Krakowie oraz w Wyższej Szkole Realnej w Krakowie. Nawet z biegiem czasu edukację swą kontynuował w Instytucie Technicznym w Liege i we Lwowie.
Sukcesja
Po śmierci ojca, Ludwik odziedziczył po nim kieleckie dobra ziemskie. Przez dłuższy czas, pan Ludwik był właścicielem ziemskim w Jędrzejowie. Gdy unormował on swoje sprawy ekonomiczne związane z posiadanym majątkiem, wyjechał on do Galicji. Tam został urzędnikiem Banku Krajowego w Sanoku.
1914 rok
Gdy wybuchła I wojna światowa, Eydziatowicz został członkiem Powiatowego Komitetu Narodowego w Sanoku. Był wówczas współorganizatorem Wojsk Polskich w Sanoku. Dnia 14 sierpnia 1914 roku, wraz z synem udał się do Krakowa celem wstąpienia do oddziałów strzeleckich. Tam został pierwszym komendantem legionowym. Pełnił on też rolę łącznika DW NKN z kwaterą Naczelnego Dowództwa Armii w Cieszynie. Był też pan Ludwik komisarzem Polskiej Organizacji Narodowej. Na początku września 1914 wraz z urzędnikiem sanockiej fabryki Juliuszem Bruną, Eydziatowicz przyjął przebywający w Sanoku Polski Legion Wschodni. W dniu 15 lutego 1918 roku, Ludwik Eydziatowicz popełnił samobójstwo w warszawskim Hotelu Europejskim, strzelając sobie z rewolweru w głowę. Pozostawił on list pożegnalny, w którym jako motywy rozpaczliwego kroku podał …przejścia moralne, spowodowane w klęską narodową…
