Skąd wzięła się nazwa
Nazwa obecnego miasta nawiązuje do dawnej, centralnej siedziby tutejszych terenów, czyli do Otwocka Wielkiego. W XV-wiecznych zapiskach historycznych dotyczących wspomnianego Otwocka Wielkiego, nazwa wsi pojawia się kilkukrotnie i jest tam zapisana jako “Otwosko”. Średniowieczna nazwa tej miejscowości, brzmiała jednak “Otwocsko”. Użycie takiego wyrażenia było związane z położeniem tej miejscowości w obfitym w wodę starorzeczu rzeki Wisły.
Okres zrywu powstańczego
Tereny dzisiejszych mniejszych miejscowości należących do powiatu otwockiego, w okresie powstania styczniowego mającego przebieg w roku 1863, wchodziły w skład powiatu stanisławowskiego. Organizacja spiskowa zarówno cywilna i wojskowa tuż przed wspomnianym powstaniem, rozwijała się bardzo powoli. Na początku powstania miała ona za zadanie jedynie przerzut części poborowych z Warszawy na teren Podlasia, gdzie dowódcą był ksiądz Stanisław Brzóska.
Rozwój Otwocka
Otwock jako miejscowość sanatoryjno-uzdrowiskowa, właściwie zaistniała z chwilą powstania tutaj kolei żelaznej zwanej “Nadwiślańską”. Miasto to zyskało kolejną tym razem zwyczajową nazwę “Otwock Sanatoryjny“. Prekursorem w działalności wypoczynkowej Otwocka był malarz i rysownik Michał Elwiro Andriolli, który w roku 1880 zamieszkał na północ od Otwocka, w folwarku w Anielinie. Folwark ten zakupił pan Michał od Zygmunta Kurtza. Status uzdrowiska nadała wspomnianemu miastu działalność karczewskiego lekarza Józefa Mariana Geislera, który jako pierwszy otworzył swój gabinet w Otwocku. Geisler ordynował jako lekarz sanatoryjny w Otwocku najpierw tylko w czasie sezonu letniego, ale z biegiem czasu przeniósł się tu na stałe. Do dziś dnia przy obecnej ulicy Dr.J. Geislera można oglądać pozostałości jego domu. W 1893 roku doktor Geisler utworzył on pierwsze w Polsce nizinne sanatorium chorób płuc.
[openx_strefa:0]
W stylu “świdermajer”
W mieście tym zaistniało wiele willi w stylu “świdermajer”, których projektantem był Michał Elwiro Andriolle. Warto jest podkreślić, iż tuż przed wybuchem II wojny światowej, w Otwocku w uzdrowisku, przebywali dla przykładu Józef Piłsudski a wczesniej Władysław Reymont, gdzie napisał on większą cześć “Chłopów”, W 1924 roku Otwock został uznany za miasto sanatoryjne mające cechy miasta z charakterem użyteczności publicznej.
“U Staszka”
W latach 1931 – 1938 w mieszkaniu stolarza Stanisława Brzezińskiego ps. “Staszek” niegdyś przy ul. Słonecznej, mieściła się jedna z większych drukarni Komunistycznej Partii Polski. Tutaj drukowano prasę i liczne odezwy.
Elektryfikacja
W 1936 roku, jako pierwszy w naszym kraju, został zelektryfikowany odcinek linii kolejowej prowadzący z Otwocka do stolicy.
“Dziennik Polonijny” w Muzeum Wnętrz
Kazimierz Ludwik Bieliński i jego żona Ludwika Maria Morsztynówna, zbudowali pałac z okazji swojego ślubu. Położony on jest z dala od miejskiego zgiełku i kiedyś był letnią rezydencją tej pary. Wśród gości przyjmowanych przez państwa Bielińskich, byli nie tylko przedstawiciele arystokracji. Bywał tutaj także król Jan III Sobieski i August II Mocny, ten spędzał tu czas ze względu na piękno przyrody. Dzieś jest tutaj powołane do istnienia Muzeum Wnętrz Dawnych.
